Opslaan in favorieten
Uitgebreid zoeken
Nederlandse versie: Gratis Adivseurs Usa version: Advisors 4 Free Version franšaise: Conseils Gratuits Versione italiana: consigligratuiti.it Belgische versie: gratisadviseurs.be Versiˇn espa˝ola : Consejeros Gratis Deutsche Version: Gratis Beraten
U bevindt zich hier:Home » Gezondheid » Geestelijke Gezondheid » Psychologie
Adverteren op deze site?

Direct vraag stellen?

Stel online je vraag in de rubriek Psychologie en krijg online een antwoord van de specialist in Psychologie

Zelf een vraag over Psychologie? Klik hier.
Meer vragen over Psychologie.
De huidige beheerder van de rubriek Psychologie:
Naam: DEVOTAS
Bedrijf: Devotas
Reactiesnelheid: 25 uur
Waardering: 7.5 (van max. 10)
Meer informatie over DEVOTAS vind je op de profielpagina.

Beheerder worden?

RSS over PsychologieVragen over Psychologie via RSS. Klik hier.
RSS over Psychologie op jouw website?Vragen over Psychologie op jouw website? Klik hier.
Blijf op de hoogte via e-mail over PsychologieVragen over Psychologie via E-mail. Klik hier.

hoe verwerk ik dit zelf ?

[Gesteld op: 04-10-2009]

Toelichting:
Onze zoon( nu 28) heeft 3 jaar geleden een ernstig ongeluk gehad en heeft daaraan een halfzijdige veralmming overgehouden en nog wat minder opvallende psychische stoornissen We zijn heel blij dat hij nog leeft en met alles wat hij nog wel kan en heeft .Maar nu begint wel door te dringen dat hij de rest van zijn leven zo zal zijn als hij nu is .Zijn relatie is beeindigd en een nieuw aangegane relatie is ook stukgelopen op alle gevolgen die zijn hersenbeschadiging met zich meebrengt Hij krijgt nu wel psychische hulp en daar ben ik blij om Hij woont zelfstandig .Wat mij als moeder zo'n pijn doet is het feit dat het voor de omgeving allemaal weer gewoon is en dat er zo vaak voorbijgegaan wordt aan alle zorgen en pijn die ik als moeder voel .Ik help en steun waar nodig en wil er voor hem zijn maar voel me zo alleen in het verdriet wat er ook is Mijn man luistert wel naar me maar is ook meer zo van Nu ja hij is er nog en wees daar maar blij om Maar dat ben ik ook wel ! Natuurlijk.............maar hoe kan ik dit verwerken als ik niemand heb die dit begrijpt Er is zoveel verdriet om wat hij heeft moeten inleveren en een moeder heeft pijn als haar kind niet gelukkig is Ik zie zijn strijd en voel zijn pijn en ben zo machteloos Eigenlijk weet ik het niet meer ....
Antwoord:

Beste mevrouw,


Al lijkt het voor u heel moeilijk, maar uw man heeft natuurlijk wel gelijk met wat hij zegt. Uw zoon is er nog en hij woont zelfstandig, probeer u eens te focussen op alles wat hij nog wel kan en op alle mooie eigenschappen die hij wel heeft. Natuurlijk is een ongeluk als wat uw zoon heeft gehad heel ingrijpend, vooral voor uw zoon, maar zeker ook voor de mensen in de naaste omgeving zoals u. Dat is begrijpelijk, maar het is ook belangrijk om na verloop van tijd de draad weer op te pakken. Vooral voor uw zoon zelf. Want voor hem is het denk ik niet fijn te zien dat zijn moeder nog zoveel verdriet ervaart. Terwijl hij juist bemoediging nodig heeft, mensen die positief zijn en zich richten op alles wat hij nog wel kan.

Natuurlijk zijn de veranderingen ingrijpend, dat geldt overigens voor iedereen die een ernstig ongeluk heeft meegemaakt. Maar bedenk u het volgende: hij is halfzijdig verlamd maar dat betekent dat de andere helft het nog wel doet! Het is maar net waar u uw focus legt. Natuurlijk zou u uw zoon liever gezond zien in een lichaam dat volledig functioneert zonder de minder opvallende psychische stoornissen. Dat zal niemand ontkennen. Maar het is wel belangrijk dat u zich nu richt op hoe nu verder. Probeer uzelf te verplaatsen in uw zoon. Stel dat het u was overkomen, ik denk dat u dan liever mensen om u heen heeft die positief zijn en in u geloven, mensen die u helemaal accepteren met alle tekortkomingen van dien.

Uw zoon zal inderdaad blijven zoals hij nu is wat de gevolgen van zijn ongeluk betreft. Besef u tegelijkertijd dat er met uw zoon duizenden mensen zijn die een dergelijke handicap hebben, al dan niet veroorzaakt door een ongeluk. Zij hebben het ook gered. Een handicap zoals uw zoon die heeft opgelopen, hoe erg ook, betekent niet het einde van de wereld. Uw zoon heeft nog veel mogelijkheden en kan alle steun en motivatie gebruiken. Als u vast blijft zitten in uw verdriet zal hij dit aanvoelen en zich enorme zorgen maken om u. En dat is nu juist niet de bedoeling.
Hiermee ontken ik niet uw pijn en uw verdriet, het is logisch dat u deze emoties ervaart en u voelt zich er helemaal alleen mee en onbegrepen, dat is heel erg. Het is daarom denk ik belangrijk dat u een onafhankelijk iemand vindt om mee te praten. U kunt bijvoorbeeld een afspraak maken met het maatschappelijk werk in uw omgeving, de hulp is gratis en u heeft geen verwijskaart nodig. Het kan heel goed zijn om bij een buitenstaander die niet oordeelt uw verhaal kwijt te kunnen. Bij het maatschappelijk werk weet men u ook de weg te wijzen naar bijvoorbeeld lotgenoten groepen, zij kunnen u in contact brengen met andere ouders die ongeveer in dezelfde situatie zitten als waar u in zit. Lotgenoten contact is hierin heel erg belangrijk, omdat mensen die weten wat u doormaakt u beter begrijpen en u ook waar nodig een schopje onder uw kont kunnen geven. Het is namelijk wel de bedoeling dat u leert om te gaan met uw verdriet, dit los te laten en weer verder te gaan als een krachtige vrouw die geen slachtoffer is van de omstandigheden, want daar schiet namelijk niemand iets mee op, uzelf niet, uw zoon niet, uw man niet, uw omgeving niet, helemaal niemand.


Klop dus aan bij het maatschappelijk werk, daar weet men de weg in uw omgeving, daar is een luisterend oor en goed advies. Probeer vertrouwen te hebben dat uw zoon het redt, dat is ook heel belangrijk en ga u leren focussen op alles wat hij nog wel kan in plaats van al zijn opgelopen gebreken. Hij is immers niet volledig verlamd, woont op zichzelf en heeft psychische begeleiding. Probeer er dus op te vertrouwen dat uw zoon het redt, dat hij geen hulpeloos iemand is maar een volwassen man. Het is heel erg wat er is gebeurd, maar dit kunt u niet meer omdraaien, u kunt het niet meer ongedaan maken en iedereen, uw zoon, alle naasten, vrienden en uzelf, zullen verder moeten leven met dit gegeven. Of u het nu leuk vindt of niet. Er komt toch een dag dat u afscheid moet nemen van uw verdriet. Want verdriet vreet aan u, maakt u kapot, en daar heeft niemand iets aan, u dus ook niet!
U bent zeker niet machteloos. Natuurlijk bent u niet bij machte om uw zoon zijn oude leven terug te geven, maar u kunt hem wel steunen en laten zien dat het leven niet ophoudt met het hebben van een handicap. Dat hij nog alle mogelijkheden heeft in het leven en nog heel veel kan bereiken. Niet meer de dingen die hij ervoor kon, maar andere dingen die minstens zo nuttig zijn of misschien zelfs nuttiger. Voor uw zoon en alle betrokkenen is er nu een nieuw leven, niet het leven dat je zou hebben gewenst, maar ook zeer zeker niet een leven dat nutteloos is!


Ik wens u alle kracht toe en ik hoop dat u in staat zult zijn uw verdriet te verwerken, zodat u weer in uw kracht komt, zowel voor uzelf als voor uw zoon.



Vriendelijke groet,
Anja

 

 
 
Reactie vraagsteller:
Hallo Anja
Dank je wel voor je reactie Ik benactief op zoek naar lotgenotengroepen
Het is overigens niet zo dat ik zichtbaar verdriet heb of als een treurwilg rondloop Ik ben blij als ik mijn zoon zie en opgewekt en zeg hem telkens weer hoe trots ik ben op zijn kracht die hem heeft gebracht waar hij nu is en verder leef ik mijn leven ook weer, geef hulp in praktische zin en bemoei me niet met dingen die ik anders ook niet zou doen . En ja soms overvalt het verdriet me ,vooral in de nacht kan ik daar erg mee bezig zijn .
Ik dank je voor je tip hoe verder te gaan .
 
Antwoord Beheerder:

Hoi,

Ik wens je heel veel succes. Er zijn zeker lotgenotengroepen en het maatschappelijk werk heeft als het goed is daar alle informatie over. Anders zou je ook nog het bureau slachtofferhulp kunnen vragen, die kun je bereiken via de plaatselijke politie.

Vriendelijke groet,
Anja


Beantwoord door:
Gratis Adviseurs
www.gratisadviseurs.nl

Subrubrieken binnen de rubriek Psychologie:
Kinderpsychologie


Gerelateerde vragen aan hoe verwerk ik dit zelf ?:

droom
      [Gesteld in Geestelijke Stoornissen]
2009-09-01 06:06:20
Overwerk wordt niet betaald boven 22 uur per maand
      [Gesteld in Rechtshulp-Noord Brabant]
2010-04-20 22:28:09
recht op niet meer dan 40 uur per week?
      [Gesteld in Bedrijfsformules]
2011-02-15 22:26:55
persoonlijk dossier.
      [Gesteld in Advocaten-Friesland]
2011-03-11 01:37:28
tijd voor tijd regeling
      [Gesteld in Arbeidsvoorwaarden]
2011-11-22 18:33:35

Gemiddelde score Psychologie: 7.8 (83x gestemd)

Wat voor cijfer geeft u dit antwoord?

 
10

 
Versturen via e-mail aan vrienden?
 
Uw Naam:
Uw Email:
Naam bekende:
Email bekende:
+ meer vrienden invoeren
 
Message:
Check:
 



Disclaimer | Sitemap | Archief | Links | 100 laatste vragen | Populair archief

Top 3 adviseurs

Uw banner hier?

Concept & Realisatie Webshop+