Opslaan in favorieten
Uitgebreid zoeken
Nederlandse versie: Gratis Adivseurs Usa version: Advisors 4 Free Version franšaise: Conseils Gratuits Versione italiana: consigligratuiti.it Belgische versie: gratisadviseurs.be Versiˇn espa˝ola : Consejeros Gratis Deutsche Version: Gratis Beraten
U bevindt zich hier:Home » Gezondheid » Geestelijke Gezondheid » Psychologie
Adverteren op deze site?

Direct vraag stellen?

Stel online je vraag in de rubriek Psychologie en krijg online een antwoord van de specialist in Psychologie

Zelf een vraag over Psychologie? Klik hier.
Meer vragen over Psychologie.
De huidige beheerder van de rubriek Psychologie:
Naam: DEVOTAS
Bedrijf: Devotas
Reactiesnelheid: 25 uur
Waardering: 7.5 (van max. 10)
Meer informatie over DEVOTAS vind je op de profielpagina.

Beheerder worden?

RSS over PsychologieVragen over Psychologie via RSS. Klik hier.
RSS over Psychologie op jouw website?Vragen over Psychologie op jouw website? Klik hier.
Blijf op de hoogte via e-mail over PsychologieVragen over Psychologie via E-mail. Klik hier.

Hoe nu verder?

[Gesteld op: 23-06-2009]

Toelichting:
Na een innige relatie van 1 jaar, gingen we samenwonen. Vanaf dat moment kwamen de eerste verschijnselen die uiteindelijk uitmondden in, van de ene op de andere dag vertrekken. De laatste maanden van samenwonen waren gevuld met geluk maar ook depressieve momenten. "Ik kan het niet, maar ik wil het wel, hoe kan dat nou? ik heb alles wat ik wil, wat heb ik toch? ik word gek in mijn hoofd! heel heftig allemaal. Helaas kon een psychotherapeut niet helpen. Niet pittig genoeg geconfronteerd en doorgevraagd, schat ik in. Niemand die het begreep; familie, vrienden, van beide kanten begreep niemand het. Ik heb weken geprobeerd een antwoord te vinden maar ik heb me er bij neergelegd, doodmoe van alle energie. Inmiddels heb ik weer een eigen woning maar zijn contact blijft aan, niet intiem in daden maar wel liefdevol in woorden, exact zoals tijdens onze relatie. Ik heb vanaf de 1e dag het gevoel dat dit mijn ware is en dat het goed komt. Dit gevoel blijft ondanks de hele afloop. Ik heb mijn eigen leven weer opgepakt en ingericht maar mijn vraag is nu: Hoe verder? Is het Playing hard to get? Is het vrienden zijn, me niet binden en maar zien hoe het afloopt of niet afloopt? Of is het geen contact en als het meant to be is, dan zie ik het wel? Ik wil me niet onzeker voelen en mijn liefdesleven laten afhangen van een ander maar ik weet ook niet wat te doen met dat intense buikgevoel van liefde! Ik vertrouw namelijk door de jaren heen enorm op mijn intuitie en gevoel. Hoe nu verder?
Antwoord:
Hoi,

Het is jammer dat de ervaring met de psychotherapeut die je hebt gehad onbevredigend was, ik lees uit alles wat je schrijft dat je met je neus op de feiten gedrukt wilt worden, of vergis ik me? Wat ik ook tussen de regels door lees is dat je het antwoord een beetje buiten jezelf zoekt. Je stelt jezelf vragen maar geeft verder geen mogelijke antwoorden. Ik weet zeker dat de wijsheid in jezelf zit, net als je scherpe intuïtie...

Wat jou kan helpen is jezelf onder handen nemen. Begin een dagboek. Word je eigen therapeut. Stel jezelf elke dag een vraag, bijvoorbeeld: waarom kon ik het niet volhouden in deze relatie? Schrijf vervolgens alles op wat er in je naar boven komt, al lijkt het onbelangrijk, schrijf het op, alle gedachten en gevoelens, alle situaties die in je naar boven komen, schrijf het allemaal van je af. Schrijf wat je zo aantrok in deze man, schrijf wat je heeft afgestoten, wat maakte dat de relatie plots werd stopgezet, wat dit met je deed... wat jouw aandeel was in het geheel... zonder jezelf te overladen met schuldgevoelens... want dat is niet de bedoeling, de bedoeling is het vergaren van zelfinzicht.

Behandel iedere dag een vraag. Ook de vraag "hoe nu verder?" is heel erg belangrijk, nog los van hoe het eventueel verder zou kunnen gaan tussen jou en hem, misschien is er nog een toekomst, misschien niet, dat weet je nu niet. Ga uit van het huidige moment en dat moment is feitelijk dat jij nu opnieuw bent begonnen, dat je niet meer samenwoont, niet meer samen bent met hem. Hoe ga je dat inrichten? Wat ga je doen om ook zonder hem of welke partner dan ook gelukkig te zijn? Wat heb je nodig om je goed te voelen? Waarom laat je hem (al dan niet tijdelijk) niet los? Waarom blijf jij je vastklampen aan de hoop dat het eventueel nog goed kan komen?

Playing hard to get is een stom spelletje, ik zeg je dat recht voor je raap. Als je echt (opnieuw) voor hem wilt gaan wees daar dan eerlijk over, ga dan voor je doel en bestudeer of het realistisch is. Is het iets wat hij ook wil? Is het realistisch dat er nog een relatie mogelijk is? Ook al schreeuwt je hart dat hij "de ware" is... Verliefdheid en intuïtie kunnen verradelijk veel op elkaar lijken, als je verliefd bent, echt verliefd, dan denkt iedereen dat er niemand anders op deze aardbol is waar je zoveel van zou kunnen houden... En dat is prachtig, zolang het mogelijk is...

De realiteit van dit moment is echter dat er geen relatie meer is, nog wel houden van, je gevoelens voor iemand raak je niet kwijt en die hoef je ook niet kwijt te raken. Dat vraagt niemand van je. De vraag is hoe je dit gaat invullen. Wil je dit contact aanhouden? Wil je dat het waardevol blijft? Ook als het niet meer is in relatievorm? In het laatste geval, dus als er geen relatie meer inzit, is het heel belangrijk om het idee dat er ooit nog iets zou kunnen ontstaan los te laten. Nu lukt je dat nog niet. Een vraag aan jezelf in je dagboek kan dus zijn waarom dat zo is... Denk je dat er geen ander meer op deze aardbol rondloopt waarmee je dezelfde of misschien nog wel veel mooiere en intensere liefde kunt ervaren? Als dat zo is dan doe jij jezelf te kort... Want wie zegt dat jouw gevoel en intuïtie je niet op het pad van een andere liefde kan brengen? Is er werkelijk alleen maar één prins op het witte paard weggelegd voor jou? Beperk je jezelf in die gedachte/aanname?

Stel jezelf ook de vraag waarom jij jezelf onzeker laat voelen en waarom jij je liefdesleven laat afhangen van die ene... die man waarmee jij je zo verbonden voelt... Is het angst dat er geen ander is als hij of beter als hij? Wat maakt dat je blijft hangen in dit gevoel? Als het de bedoeling was geweest dat jullie samen oud zouden zijn geworden dan was de relatie niet gestopt, dan waren jullie niet plots uit elkaar gegaan. Ook dat is "meant to be".

Probeer te accepteren dat de situatie nu is als hij is, of je het nu leuk vindt of niet. Het is de realiteit. Wat morgen zal brengen of over een week of over een maand dat weet niemand, jij ook niet, maar focus je op het nu, dat is het enige dat je hebt. En het nu houdt voor jou nu in dat je opnieuw bent begonnen, je leven weer hebt opgepakt, en ingericht. Dat getuigt van kracht. Laat het dan ook NU JOUW leven zijn... onafhankelijk van je liefde voor hem! Onafhankelijk van of hij eventueel terugkeert... Wat ga jij doen om jouw leven verder op te bouwen, je misschien zelfs te openen voor een ander... of voorlopig even niemand...

Hoe ga jij je geluk op dit moment claimen?

Je bent het waard om hier en nu gelukkig te zijn, zonder Jantje, Pietje of Klaasje... En heel misschien moet je onder ogen zien dat wat over is gebleven liefdevolle vriendschap is. Daaruit rijst een nieuwe vraag: wat maakt jou zo bang dat te accepteren? Ben je bang dat je "afgaat" omdat je je gevoel heel misschien verkeerd hebt ingeschat? Dat het door verliefdheid komt die jij verwart met intuïtie? Je mag toch inschattingsfouten maken? Heb jij jezelf de tijd gegund te rouwen? Om het verlies van een relatie waarbij jij het gevoel had dat dit was met iemand die voor jou de ware was, waarbij je dat intense buikgevoel hebt? Kun jij je neerleggen bij het idee dat dit er misschien ondanks je buikgevoelens, intuïtie, etc. niet inzit? En hoe ga je daarmee om? Durf je erom te huilen? Durf je de situatitie onder ogen te zien, durf je je verwachtingen los te laten?

Ik overspoel je bewust met vragen, vragen die je misschien helemaal niet wilt horen of wilt beantwoorden. Je hoeft ze mij ook niet te beantwoorden, mag wel hoor..., maar je doet het voor jezelf... Ik druk je met je neus op de situatie, zoals die NU is. Laat alle verwachtingen los, focus je op het huidige moment, je huidige leven... gun jezelf weer ruimte en rust... Probeer tot jezelf te komen en in ieder geval jezelf te begrijpen. Anderen hoeven jou niet te begrijpen, jij jezelf wel, anders blijf je hangen in je onrust, in je onzekerheid, in blijven hopen dat het ooit nog eens zou kunnen worden zoals je graag had gewild...

Deze situatie kan een prachtige uitdaging voor jou zijn om in je kracht te komen. Als onafhankelijke vrouw, sterk, kwetsbaar (juist kwetsbare mensen bezitten ware kracht), niet bang om het NU te accepteren... je eigen boontjes kunnen doppen, los van wat de eventuele toekomst brengt... En durf je ook te genieten van wat er over is gebleven? Besef je je hoe rijk je bent met het feit dat jullie nog altijd in liefde van elkaar kunnen genieten, dat jij niet in een nare strijd bent verwikkeld met je inmiddels ex geliefde (in de zin van relatie)? Dat is nameiijk heel bijzonder, omdat het heel vaak anders gaat...

Kortom lieve meid: probeer te genieten van wat er nog is, verspil dit niet door te blijven hopen op meer, accepteer dat dit nu is zoals het is... al zou je dolgraag willen dat het meer was, maar dat is nu niet zo. Hoe erg dat ook is. Probeer zelfinzicht te verkrijgen (en gebruik je intuïtie in deze) over waarom het is gelopen zoals het is gelopen... Wat was jouw stukje? Jouw aandeel? Zonder te vervallen in "schuldvragen", daar gaat het niet om. Het gaat om verantwoordelijkheid nemen voor jouw aandeel, om onder ogen te zien zoals het is gegaan... en helder te krijgen voor jezelf of jouw verlangen (wat zo begrijpelijk is) realistisch is...

Ik denk dat jouw situatie heel herkenbaar is voor heel veel mensen. Als je verliefd bent en een relatie hebt met iemand dan is die de ware voor jou, als dat niet zo is dan zou ik ernstig twijfelen aan de relatie. Wat jij je zou kunnen leren beseffen is dat er meer "ware liefdes" bestaan... waar je NU nog niet klaar voor bent... het wordt dus de komende tijd werken aan jezelf.
Schaf een heel mooi schrift aan wat jouw dagboekje wordt, stel jezelf elke dag een vraag en werk die uit, in alle details, ga ermee aan de slag... bedenk rituelen om dit alles een plek te gaan geven.

Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen/adviseren. Ik weet zeker dat jij de kracht in je hebt om deze situatie te overwinnen, om hier hele mooie dingen uit te halen, om hierdoor te groeien, en te genieten van je groeiproces, met alle pijn van dien... dat is net als een bevalling, het baren zelf doet helse pijn, maar het resultaat is een waar wonder...

Hoe het ook zal aflopen (en focus je daar niet op, maar op het NU) wens ik je heel veel kracht en wijsheid toe, die heb je in je, dat weet ik zeker! Je kunt meer dan je denkt. Daar heb je niemand (ook mij niet) voor nodig. Wel de energie om intensief aan jezelf te werken... En ik weet heel zeker dat jij daartoe in staat bent. Geef jezelf een schop onder je kont en ga ermee aan de slag! Echt doen! Niet wachten, kom gelijk in actie. Zet hem op!

Vriendelijke groet,
Anja

Beantwoord door:
Gratis Adviseurs
www.gratisadviseurs.nl

Subrubrieken binnen de rubriek Psychologie:
Kinderpsychologie


Gemiddelde score Psychologie: 7.8 (83x gestemd)

Wat voor cijfer geeft u dit antwoord?

 
10

 
Versturen via e-mail aan vrienden?
 
Uw Naam:
Uw Email:
Naam bekende:
Email bekende:
+ meer vrienden invoeren
 
Message:
Check:
 



Disclaimer | Sitemap | Archief | Links | 100 laatste vragen | Populair archief

Top 3 adviseurs

  • Ron Jedema
    9.3
  • lorentini
    9.0
  • Marco Rupert
    9.0
  • Totalen:

    Vragen:  256614
    Beheerders:  1021

    Gemiddelden:

    Reeds beantwoord:  99 %
    Reactiesnelheid:  167 uur
    Waardering:  7.9
Uw banner hier?

Concept & Realisatie Webshop+