Opslaan in favorieten
Uitgebreid zoeken
Nederlandse versie: Gratis Adivseurs Usa version: Advisors 4 Free Version franšaise: Conseils Gratuits Versione italiana: consigligratuiti.it Belgische versie: gratisadviseurs.be Versiˇn espa˝ola : Consejeros Gratis Deutsche Version: Gratis Beraten
U bevindt zich hier:Home » Gezondheid » Aandoeningen & Ziekten » Geestelijke Stoornissen » Borderline
Adverteren op deze site?

Direct vraag stellen?

Stel online je vraag in de rubriek Borderline en krijg online een antwoord van de specialist in Borderline

Zelf een vraag over Borderline? Klik hier.
Meer vragen over Borderline.
De huidige beheerder van de rubriek Borderline:
Naam: L.Koppenol
Bedrijf: Geen
Reactiesnelheid: 3 uur
Waardering: 4.0 (van max. 10)
Meer informatie over L.Koppenol vind je op de profielpagina.

Beheerder worden?

RSS over BorderlineVragen over Borderline via RSS. Klik hier.
RSS over Borderline op jouw website?Vragen over Borderline op jouw website? Klik hier.
Blijf op de hoogte via e-mail over BorderlineVragen over Borderline via E-mail. Klik hier.

co-ouder met borderline, hoe bescherm ik mn kind?

[Gesteld op: 19-04-2009]

Toelichting:
Mijn ex-vrouw en ik hebben co-ouderschap over onze 8-jarige zoon: 65 procent van de tijd is hij hier, de rest bij haar. Moeder heeft borderline en belast onze zoon telkens met uitspraken, bovendien wordt mijn zoon heel onzeker van haar wisselende stemmingen waardoor hij haar niet kan peilen. Als ze onredelijk doet wordt hij ook boos, om vervolgens zich weer schuldig te voelen als ze daarna lief en aardig doet. Mijn vrouw en ik zien hem steeds verdrietiger worden en maken ons grote zorgen. Hij komt wel met zijn verhalen bij ons en zoekt met name bij mijn vrouw echt bevestiging en moederliefde. Hoe kunnen wij het beste omgaan met deze situatie? We willen die kleine niet in een nog groter loyaliteitsconflict brengen hoewel we regelmatig de behoefte hebben om te kijken of we stappen kunnen ondernemen om het co-ouderschap aan te passen voor de rust van het mannetje. We lopen nu allemaal op eieren en ik zie dat mijn zoon ook geneigd is overmatig please-gedrag te vertonen om er maar voor te zorgen dat zijn moeder niet woest en wild wordt. Hij heeft het daar afwisselend naar zijn zin, kan wel heel goed opschieten met zijn stiefvader. Graag advies over welke strategie/ houding wij het beste kunnen volgen om hem toch een zo onbezord mogelijke en veilige jeugd te kunnen geven.
Bvd.
Antwoord:

Laat ik beginnen met de vraag te stellen of de rechter bij die beslissing co-ouderschap rekening heeft gehouden met ziektebeeld borderlinesyndroom en kenmerken, en of daarin ook tegelijkertijd een advies wellicht is gegeven, als het niet werkt ten behoeve van kind om de afspraken te veranderen of aan te doen passen. Daarbij zou ik u willen wijzen op hetgeen er is geschreven (helaas Engels) op bpdcentral.com.

U zult zeggen wellicht daar heb ik niks aan, omdat het Engels is. Echter dat is nog maar de vraag. Zij geven een informatie waar u wellicht wat aan kunt hebben.

Voorts wil ik voorlopig opmerken, dat erin wordt aangedrongen om kinderen te beschermen tegen gedrag van borderliners.

En dat wilt u ook begrijp ik uiteraard uit uw vragen en geuite zorgen, terechte zorgen vind ik uit uw verhaal overigens.

Nu is het zo en dat is dan in uw geval een keuze. De overheid -gaat prat- op het feit dat men kinderen wil beschermen beter. Dat weet u.

In hoeverre vindt u en het is een moeilijke vraag of uw kind schade oploopt bijvoorbeeld, en heeft u daarin al advies gevraagd bijvoorbeeld aan een behandelaar van de ex-vrouw?

Heeft u het bijvoorbeeld "besproken"voorzover dat mogelijk is met de laat ik zeggen nieuwe partner van de ex-vrouw hoe het aan te pakken?

Als u vindt dat uw kind -bedreigt- wordt in welzijn zoals ik eruit opmaak, dan vind ik ook dat u de plicht heeft om dit te melden. Te beginnen met de instanties die ervoor zijn. Ongeacht wat u dan vindt verder van die instanties dat terzijde.

Voor de rest zit u in de situatie dat u een co-ouderschap heeft. Met andere woorden houden u beiden zich aan de -afspraken- kan een vraag zijn en is daarin ook gesteld wat te doen verder als -en dat blijkt wellicht dan- dat co-ouderschap niet werkt.

U heeft immers dan zo begrijp ik ook samen gezag, dus u heeft ook -gelukkig- het gezag over de zoon. Met andere woorden, het is een keuze die gemaakt dient te worden zoals u zegt -in belang van uw kind ook-

Is er een -kopprojekt- in de buurt waar u naar toe kunt als vader en dan -stiefmoeder-? Is er een mogelijkheid om letterlijk hulp te vragen aan uw huisarts en heeft u dat al gedaan of besproken in belang van uw kind?

(Uiteraard zal deze wellicht ook gaan verwijzen dat begrijpt u).

Daarbij bent u in de mogelijkheid ook gelukkig om in ieder geval uw kind in de gaten te houden en te kunnen houden, alleen u zegt het al u gaat allen op eieren lopen. Dat lijkt me niet de bedoeling ook.

Heeft u zich als -omstander- bijvoorbeeld aangesloten al bij een -ondersteuningsgroep- voor omstanders? C.q. -cursus- waar u wellicht iets aan kunt hebben in de zin van ervaringen van andere omstanders, in de ggz zelf, en vele ggz instellingen zijn echt pas NA 2000 begonnen met het geven van dergelijke voorlichting ook-cursussen op dat terrein. (Veel te laat natuurlijk).

En dan nu mijn persoonlijke mening. IK vind dat mensen met borderlinesyndroom het de vraag dient te zijn of deze gezag zouden mogen-kunnen hebben.

Met andere woorden dan heeft u gelijk mijn MENING. Alleen in Nederland liggen zelfs bij de ggz-psychiatrie nota bene die meningen totaal uiteen en dat blijkt ook. In ernstige zaken zie je ineens een hoop aandacht in de media.

En vervolgens lopen er nog vele vele zaken. Daarbij wordt of werd u betrokken als dan -belanghebbende omstander- bij de behandeling of gesprekken die uw -ex-vrouw dan heeft of niet in de ggz of bij therapeuten?

Mijn mening is dat dat namelijk zou MOETEN. Om te voorkomen dat vele onduidelijkheden kunnen ontstaan überhaupt over dingen.

En in belang zeker van kinderen (of te verwachten kinderen).

De algehele klacht van omstander is nog steeds dat zij onterecht worden buitengesloten in de ggz. Ondanks de adviezen Trimbos aan te dringen op betrokkenheid in gesprekken-behandeling van mensen met bl.

Tot zover even.

Nog een opmerking. Wellicht denkit u eraan ook om het co-ouderschap aan te doen passen? Dan en dat weet u denk ik zult u toch naar de rechter moeten wellicht of naar een mediator..

Daar zit dan gelijk een probleem wat ik u niet uit hoef te leggen denk ik.

Veel succes.

 

 
Reactie vraagsteller:
Vriendelijk dank voor u snelle reactie!! Voor de volledigheid zal ik even puntsgewijs uw antwoord doorlopen:

- de rechter heeft geen rekening gehouden met het feit dat mijn ex-vrouw borderline heeft, sterker nog daar mijn ex-vrouw ontkent uberhaupt borderline te hebben en "vreest" dat ik onze zoon zou ńfpakken" is juist zij degene geweest die heeft aangedrongen op de loyaliteitsconflict-passage. U begrijpt dat ik daar allerminst rouwig om was :)

Mijn vrouw en ik zijn inderdaad naar een vroeger behandelend psychologe van mijn ex-vrouw geweest. Dit met name om advies te vragen over hoe wij het beste met de situatie om kunnen gaan. Zij gaf aan dat met name mijn vrouw blijkt te werken als een rode lap op een stier op mijn ex-vrouw haar emoties ( stiefmoeder wil kind afpakken, ze denkt zeker dat ze beter is dan ik omdat ze hoger is opgeleid, ze speelt de baas over mij etc) en dat het beste wat wij konden doen zoveel mogelijk afstand bewaren en de kleine een zo'n veilig en stabiel mogelijke omgeving bieden.

De nieuwe partner van mijn ex-vrouw is een hele fidele kerel. Het contact verliep vroeger goed, maar hij heeft het duidelijke standpunt ingenomen zich niet met zaken tussen mijn ex-vrouw en ons te bemoeien en doet dit dus ook niet.

Destijds heeft de psychologe inderdaad aangegeven dat een kop-project een optie is. Wij zijn hier dan serieus over aan het denken maar staan enigzins in dubio. Aan de ene kant het voordeel voor ons kind, aan de andere kant het "etiketje" en eventueel de mogelijke reactie van zijn moeder.

Dat is feitelijk meteen een samenvatting van het probleem: enerzijds zien we dondersgoed wat er aan de hand is, anderzijds ben je "gebonden" door een convenant, het hulpverleninssysteem en het tijdsbestek: een klein mannetje dat hier huilend staat dat hij niet naar zijn moeder wil (toegegeven, de ene keer komt hij daar positief en de andere keer negatief van terug dus helemaal te peilen is het niet, je wilt immers niet blind varen op de getuigenis van een kind), duidelijk aangeeft dat hij haar manier van handelen niet trekt, het feit dat je hem wilt beschermen, een convenant waar je je aan dient te houden en een hulpverlening waar tijd overheen gaat (als het alzoden aan de dijk zet) waarvan een ieder snapt dat in de tussentijd het het kind nog extra belast wordt door de frustraties van moeder over de hele kwestie.

Zoals u hoort zijn we er nog niet uit, evengoed danken wij u hartelijk voor uw reactie. We zullen zeker met de geboden mogelijkheden aan de slag gaan.
 
Antwoord Beheerder:
In dit geval tref ik wederom uit uw verhaal begrijpend het feit dat een rechter zelfs geen rekening dan houdt met een ernstige geestesstoornis, wat deskundigen zeggen immers dat dat borderlinesyndroom is ook.
Vele kinderen zijn hier de dupe al van geworden en nog in dit land nota bene terwijl al jarenlang prima adviezen en ook informatie staat op bpdcentral.com
(helaas Engels). Daar staat al jaren nota bene dat kinderen beschermd dienen te worden tegen gedrag en handel van borderliners.
En dat is nogal logisch ook.
Het -ontkennen- zoals u zegt is op zich al een kenmerk van borderliners.
De borderliner ontkent alles als het niet in haar straatje past op dat moment.
De een noemt het geraffineerd de ander noemt het gewoonweg puur slecht.
Om het verschil aan te duiden in het benoemen van zaken.
Dat benoemen wat veelal veel te weinig of niet wordt gedaan in dit land heeft ook al geleid tot behalve vreselijke ellende ook vreselijke zaken tenslotte.

Ik zou zeer zeer zeker aandringen op het feit dat als die diagnose er IS
en WAS ook, onderzoek wordt gedaan naar de geestesgesteldheid van betreffende.
Dat kan alleen als u konstateert wat er aan de orde is in zorgen en letterlijke
wellicht al beschadiging van kind.
Uw zorgen al zondermeer neerleggen zoals dat nodig is zeer zeker doen ook natuurlijk.
Ik proef uit uw verhaal dat het u niet te doen is om gezag af te nemen wellicht van de moeder, doch en let wel
als u ervan uit zou gaan dat de moeder betreffende geestesgestoord is in realiteit,
met kenmerken die dan u ook bekend zijn, noem ze maar liegen, bedriegen, ontkennen, verdraaien van feiten, c.q. omstandigheden, en ga zo maar door, tot aan afleggen van valse verklaringen toe,
is het een keus om dan maar niets te doen bij wijze van spreken hieraan.
De grens stellen zoals deskundigen ook zeggen dat moet,
om erger te (doen) voorkomen in dat gedrag en handelen wordt sterk aanbevolen aangezien anders mensen zelf als omstander zoals deskundigen ook zeggen -het ziektebeeld of gedrag en handelen- in stand houden immers.
En ja ik weet het het is moeilijk te moeten beseffen dat er wellicht geen andere keuze zal zijn dan voor kinds belang toch dat gezag te (her) bezien.
Die keuze moet u eerst maken voor u zelf om dat aan te (willen) pakken of niet.
Ik ben verder. En in andere situatie.

Ik weet niets van kind negen jaren. En let wel. Nimmer zal ik zodra ik de kans heb nog langer accepteren dat mijn eigen kind de dupe geraakt is al en verder de dupe geraakt van falen van rechtsspraak en verzwijgen van feiten
door omstanders of hulpverleners.

En dat weten ze. Vandaar dat die materie anders zal moeten worden benaderd aangezien er anders NIKS verandert of veranderen kan ook.
In die zin is het nog erfelijk ook.

Vele omstanders (bijvoorbeeld ouders van zulke mensen) nemen ahw gedrag nog over ook.
Immers als je op eieren gaat lopen, of zelf maar -niks zegt- om ruzie te vermijden, of anderszinds problemen te vermijden,
dan ga je in principe een gedrag aanleren wat zorgt voor instandhouding van problemen ook.
Ik hoop dat ik een kleine bijdrage aan nadenken kan geven op deze bescheiden wijze.
Veel sterkte en succes. Tot zover even.
Beantwoord door:
L.Koppenol
profielpagina


Gerelateerde vragen aan co-ouder met borderline, hoe bescherm ik mn kind?:

Diagnose Ontwikkelingsachterstand, hoe gaat dat?
      [Gesteld in Groei & Ontwikkeling]
2007-06-11 14:42:50
Leeftijd dat kind zelf mag bepalen waar hij woont
      [Gesteld in Kinderbescherming]
2009-02-14 12:35:16
niet erkent, geen alimentatie?
      [Gesteld in Persoonsrecht en familierecht]
2010-10-14 16:02:38
Verhuizen met moeder naar duitsland na scheiding.
      [Gesteld in Kinderpsychologie]
2011-02-03 14:20:09
zoon heeft problemen wisselmoment co-ouderschap
      [Gesteld in Kinderpsychologie]
2012-02-09 14:50:08

Gemiddelde score Borderline: 3.7 (637x gestemd)

Wat voor cijfer geeft u dit antwoord?

 
10

 
Versturen via e-mail aan vrienden?
 
Uw Naam:
Uw Email:
Naam bekende:
Email bekende:
+ meer vrienden invoeren
 
Message:
Check:
 



Disclaimer | Sitemap | Archief | Links | 100 laatste vragen | Populair archief

Top 3 adviseurs

Uw banner hier?

Concept & Realisatie Webshop+