De huidige beheerder van de rubriek Relaties: Naam: Thijs van den Brink Bedrijf: Nvs-automatisering Reactiesnelheid: 19 uur Waardering: 6.0 (van max. 10) Meer informatie over Thijs van den Brink vind je op de profielpagina.
Toelichting: Iets meer dan 10 jaar geleden leerde ik iemand kennen die ongeveer een half jaar in een relatie zat. Er was meteen een klik tussen ons. Ik wist van zijn relatie en hield de boot dus eerst wat af, maar stap voor stap werd onze relatie intiemer (we zagen mekaar gemiddeld 1 keer om de week of om de 2 weken), waardoor hij na verloop van tijd zo goed als mijn partner voor mij werd. Hij is al die tijd wel bij die andere persoon blijven wonen.
In zijn eerste relatie was de passie uitgedoofd. Wij waren niet alleen soulmates, maar ook aan passie was er geen gebrek. Alleen kon hij maar die stap niet zetten om zijn vaste vriendin te verlaten. Ik was echter wel klaar om die stap te zetten. Om mij te settelen, om voor kinderen te gaan. Ik voelde gewoon dat het goed zat.
Tot een half jaar geleden. Dan werd hij afstandelijker. Hij heeft het uitgemaakt onder het motto "moest het zo bedoeld zijn, dan waren we al lang getrouwd". Ik was kapot. Enkele weken later bleek dat hij een nieuwe vriendin had. Een relatie die hem zowel zeer gelukkig als zeer ongelukkig maakt: hoge toppen maar ook diepe dalen. Die relatie sprong af. Ik ben er altijd geweest om hem te steunen. Tijdens de downs van die relatie en ook tijdens het verwerken van de breuk. Hij ziet mij ook nog steeds graag, maar voelt dat vuurwerk niet bij mij dat hij wel bij die 3de dame heeft. Nu is hij ondanks alle diepe downs toch terug naar die derde. Hij woont nog steeds bij de 1ste wel, omdat hij enorm twijfelt. Hij voelt zich zeer sterk aangetrokken tot 3, heeft een hechte bijna familieband met 1 en wil mij (2) echt niet kwijt.
Hij stelt voor om vrienden te blijven, om mekaar af en toe te bellen en af te spreken. "En als het zo voorbestemd is, komen we misschien wel weer samen." Ik heb het daar moeilijk mee. Ik zie hem nog graag. En ik weet ook dat hij mij nog graag ziet. Ik klamp mij vast aan dat gevoel. Ik geloof oprecht dat het ooit nog goed komt. Maar ik kan het emotioneel niet aan om hem zich in zijn ongeluk te zien storten. Niet dat ik hem niemand anders gun, maar met die persoon maken de downs hem echt wel heel erg ongelukkig.
Ik heb voorgesteld om alle contact een aantal maanden te verbreken, om hem de ruimte te geven om zich volledig in te zetten voor die nieuwe relatie. Ik vind dat geen fijn vooruitzicht, maar m.i. kan het niet anders. Ik twijfel alleen of ik er goed aan doe. Ik ga hem missen. Ik ga op hem blijven wachten, vrees ik. Maar ik weet mij geen andere raad...
