Opslaan in favorieten
Uitgebreid zoeken
Nederlandse versie: Gratis Adivseurs Usa version: Advisors 4 Free Version française: Conseils Gratuits Versione italiana: consigligratuiti.it Belgische versie: gratisadviseurs.be Versión española : Consejeros Gratis Deutsche Version: Gratis Beraten
U bevindt zich hier:Home » Gezondheid » Geestelijke Gezondheid
Adverteren op deze site?

Direct vraag stellen?

Stel online je vraag in de rubriek Geestelijke Gezondheid en krijg online een antwoord van de specialist in Geestelijke Gezondheid

Zelf een vraag over Geestelijke Gezondheid? Klik hier.
Meer vragen over Geestelijke Gezondheid.
De huidige beheerder van de rubriek Geestelijke Gezondheid:
Naam: Jan Duits
Bedrijf: Reëel
Reactiesnelheid: 38 uur
Waardering: 8.7 (van max. 10)
Meer informatie over Jan Duits vind je op de profielpagina.

Beheerder worden?

RSS over Geestelijke GezondheidVragen over Geestelijke Gezondheid via RSS. Klik hier.
RSS over Geestelijke Gezondheid op jouw website?Vragen over Geestelijke Gezondheid op jouw website? Klik hier.
Blijf op de hoogte via e-mail over Geestelijke GezondheidVragen over Geestelijke Gezondheid via E-mail. Klik hier.

Wat ik me afvraag...

[Gesteld op: 17-05-2011]

Toelichting:
Hallo,

Ik vraag me de laatste tijd een paar dingen af:

Al van kleins af aan ben ik een 'pietje precies'.
Ik houd ervan als alles netjes opgeruimd is, ik probeer mijn schoolwerk zo goed mogelijk te maken, ik houd me aan gemaakte afspraken enz.

Toen ik op de middelbare school zat nam mijn opruim-gewoonte een extreme vorm aan: ik kreeg last van een dwangstoornis (heb een hele zomer binnen gezeten omdat ik wilde dat alles KAARSRECHT in mijn kamer stond en bleef staan en het mocht er ABSOLUUT NIET een beetje slordig en vies worden. Uiteindelijk is dat weer verdwenen doordat ik letterlijk uitgeput raakte en toen tot het besef kwam dat het niet realistisch was waar ik mee bezig was en ook de achterliggende oorzaak ervan niet oploste: een heftige onuitgepraatte ruzie met een heel goede vriendin op school, waardoor de vriendschap ten einde kwam. Kan het kloppen dat die dwangstoornis door die gebeurtenis heeft kunnen ontstaan? Of was het gewoon een kwestie van tijd totdat ik zoiets zou krijgen omdat ik van mezelf al precies ben? En waardoor is het dat ik zo'n precies persoon ben? Is dat genetisch bepaald, of leer je dat (jezelf) aan? Inmiddels is de heftige ruzie wel uitgepraat hoor!

Wat ik me ook nog afvraag, is dit:

Naast dat ik precies ben, heb ik ook de gewoonte om bv. blijer te worden van het tijdstip 10:24 op de klok te zien dan 17:58 (omdat de getallen 0124 dubbelen van elkaar zijn). En dat ik de dagen ma, woe en vr bij elkaar vindt horen en de dagen di en do bij elkaar vindt horen en dat sommige activiteiten typisch ma/wo/vr-activiteiten zijn en andere weer di/do-activiteiten en het me dus een beter gevoel over mezelf geeft als ik een activiteit op de juiste dag uitvoer. Dus als ik gefietst heb op vrijdag en ik wil de week erop weer fietsen, dan wordt dat waarschijnlijk ma, wo of vrijdag. Dit zijn maar een paar voorbeelden van regeltjes die ik in mijn hoofd heb. Ik kan er prima mee leven hoor! Maar is het ook normaal? En zo niet, moet ik er dan wat aan doen of niet?

Met één van de regeltjes kan ik niet zo goed leven: ik voel mezelf verplicht om alles wat ik heb gedaan/ga doen in rijtjes in mijn hoofd te zetten en het allemaal te onthouden, ook als alle taken zijn volbracht. Meestal duurt het dan wel weer een tijdje voordat ik zo'n rijtje los kan laten en mezelf geloof als ik tegen mezelf zeg: alles is klaar! Heeft u enig idee waarom ik dit doe? Is het uit onzekerheid of iets anders?

Hopelijk heeft u een antwoord op mijn vragen!
Antwoord:
Hallo,De oorzaak van jouw problemen is deels genetisch bepaald.Ik vermoed dat onzekerheid en (sociale) angst een grote rol speelt in je leven.Klopt het dat je te weinig vertrouwen in jezelf hebt en dat je het moeilijk vindt om op een spontane en goede wijze voor jezelf op te kunnen komen. Mensen die onzeker zijn vaak erg op zichzelf en lossen hun problemen in de regel zelf wel op. Het is zo dat ieder mens behoefte heeft aan contact met andere mensen en anderen in zekere mate nodig heeft om problemen op te lossen en zichzelf te kunnen ontwikkelen.Misschien ben je in je jeugd tekort gekomen, zijn er vervelende dingen gebeurd, ouders gescheiden, eenzaamheid, gepest zijn?Herken je hier iets van?Graag je reactie alvorens ik verder kan antwoorden.Vriendelijke groet Jan
 
Reactie vraagsteller:
Hallo,

Ja ik denk dat u daar wel erg gelijk in heeft. Ik ben altijd wel een wat onzeker/verlegen en rustig meisje geweest bij onbekenden, maar dat is sinds die ruzie op de middelbare school vele malen erger geworden en kreeg ik er ook écht last van. Zelfs nu het is uitgepraat met mijn toenmalige vriendin en zij mij heeft verteld via de mail dat ik me absoluut niet schuldig hoef te voelen en hoef te schamen voor alles wat er is gebeurd op school, doe ik dat automatisch nog steeds. Maar deze gevoelens verdwijnen wel als ik me ineens heel zeker over mezelf voel doordat ik bv. een gesprek met een onbekend iemand ben aangegaan, of een complimentje heb gehad, en zelfs tijdens het sporten! Weet u waarom dat is?

Een belangrijk detail wat ik misschien ben vergeten te vertellen, is dat ik al sinds mijn geboorte in een rolstoel zit vanwege een lichamelijke handicap. Zelf heb ik dit volledig geaccepteerd, maar maak me soms wel zorgen over de mening van anderen erover. Ik heb altijd zoveel mogelijk dingen gedaan die andere kinderen ook deden (kinderfeestjes, buitenspelen enz.) en ik heb ook altijd op reguliere scholen gezeten. Na de ruzie voelde ik me extreem onzeker over mezelf en dus ook over mijn handicap. Ik vond bv. dat ik een saaie vriendin voor haar was geweest omdat ik moeilijk uit kon gaan met de rolstoel en daarom uitgaan ook niet zo leuk vond (en vindt) en dus ook nooit met haar uitging. Ook was ik iemand die afspreken met iemand wel gezellig vond, maar alleen zijn ook niet erg vond (en vindt) en daarom spraken we niet zo vaak af. Dat zijn een aantal voorbeelden van dingen waar ik me later dus heel schuldig over heb gevoeld (en soms dus nog schuldig over voel). Ik dacht toen (en soms nog) dat ik me meer heb moeten inzetten voor dingen die zij leuk vond om te doen en dat ik me niet zo heb moeten afzonderen van de rest van de klas. Dan had ik nu namelijk misschien nog vrienden aan die school overgehouden! En zo niet, dan was ik in ieder geval met een beter gevoel daar weggegaan omdat ik dan tenminste wel m'n best ervoor had gedaan. En vond het ook heel gek dat ik aan dat soort activiteiten doen niet zo'n behoefte had! En zij op een gegeven moment (en de rest van de klasgenoten) wel en had dus ook niet zo’n band met de rest van de klasgenoten. Zij wel en daarover kregen we ruzie en is onze vriendschap verbroken na de ruzie. Ik voelde me anders. Ook ben ik altijd veel geholpen door mensen en zal eerlijk toegeven dat ik niet zo zelfstandig ben (ik hang erg aan mijn moeder) en me daarom ook nog niet zeker genoeg voel om alle dingen die ik kan zelf te doen (ook misschien omdat ik me nu weer wat vriendloos voel omdat ik gestopt ben met mijn opleiding, o.a. vanwege mijn handicap). Kan dit allemaal ook een deel van mijn onzekerheid hebben veroorzaakt?

Ik merk dus ook dat als ik niets te doen heb (ben pas geleden dus gestopt met mijn opleiding) ik véél meer over dit soort dingen nadenk dan normaal. Komt dat dan doordat ik me verveel en m'n hersenen toch iets willen doen en dan maar besluiten om te gaan piekeren? Of zit ik nog echt serieus met alles wat er gebeurd is op de middelbare school?

U zegt dat de oorzaak van mijn problemen deels genetisch zijn bepaald. Moeten mijn ouders dan ook heel netjes zijn en/of psychische problemen (bv. dwangstoornis) hebben of hebben gehad? Mijn ouders hebben namelijk voor mijn gevoel geen psychische problemen (wel één oma en één oom van mij, manisch depressief en borderline) en ze zijn wel netjes, maar minder netjes dan ik.

En als het dus genetisch bepaald is, betekent dat dan ook dat bij mij altijd de kans kan blijven bestaan dat zo'n dwangstoornis terugkomt, zonder professionele hulp? Kan het niet voorgoed zijn verdwenen zonder professionele hulp? Want wat ik heb omschreven in het 2e deel van mijn eerste bericht, zijn dat misschien nieuwe dwanghandelingen van mij, maar dan in mijn gedachten? Of zijn dat gewoon dingen die je doet als je onzeker bent en kunt verhelpen door je zelfvertrouwen te verbeteren?

Hopelijk heeft u genoeg informatie nu en kunt u al mijn vragen beantwoorden!
 
Antwoord Beheerder:

Hallo, onderstaand mijn reactie tussen jouw vragen.

Hallo,

Ja ik denk dat u daar wel erg gelijk in heeft. Ik ben altijd wel een wat onzeker/verlegen en rustig meisje geweest bij onbekenden, maar dat is sinds die ruzie op de middelbare school vele malen erger geworden en kreeg ik er ook écht last van. Zelfs nu het is uitgepraat met mijn toenmalige vriendin en zij mij heeft verteld via de mail dat ik me absoluut niet schuldig hoef te voelen en hoef te schamen voor alles wat er is gebeurd op school, doe ik dat automatisch nog steeds. Maar deze gevoelens verdwijnen wel als ik me ineens heel zeker over mezelf voel doordat ik bv. een gesprek met een onbekend iemand ben aangegaan, of een complimentje heb gehad, en zelfs tijdens het sporten! Weet u waarom dat is?
 1)Je hebt gemerkt dat contact met andere mensen kan leiden tot een goede en/of nieuwe ervaring. Mensen zijn sociale wezen en hebben contact met anderen nodig om te kunnen groeien, eigen identiteit te ontwikkelen, etcetc. Contact is even noodzakelijk voor mensen als zuurstof en water. Uitgangspunt is dat een mens een onlosmakelijk onderdeel is van zijn omgeving, die gezin, werk, vrienden en de rest van de wereld omvat (volgens gestalttheorie)

Een belangrijk detail wat ik misschien ben vergeten te vertellen, is dat ik al sinds mijn geboorte in een rolstoel zit vanwege een lichamelijke handicap. Zelf heb ik dit volledig geaccepteerd, maar maak me soms wel zorgen over de mening van anderen erover. Ik heb altijd zoveel mogelijk dingen gedaan die andere kinderen ook deden (kinderfeestjes, buitenspelen enz.) en ik heb ook altijd op reguliere scholen gezeten. Na de ruzie voelde ik me extreem onzeker over mezelf en dus ook over mijn handicap. Ik vond bv. dat ik een saaie vriendin voor haar was geweest omdat ik moeilijk uit kon gaan met de rolstoel en daarom uitgaan ook niet zo leuk vond (en vindt) en dus ook nooit met haar uitging. Ook was ik iemand die afspreken met iemand wel gezellig vond, maar alleen zijn ook niet erg vond (en vindt) en daarom spraken we niet zo vaak af. Dat zijn een aantal voorbeelden van dingen waar ik me later dus heel schuldig over heb gevoeld (en soms dus nog schuldig over voel). Ik dacht toen (en soms nog) dat ik me meer heb moeten inzetten voor dingen die zij leuk vond om te doen en dat ik me niet zo heb moeten afzonderen van de rest van de klas. Dan had ik nu namelijk misschien nog vrienden aan die school overgehouden! En zo niet, dan was ik in ieder geval met een beter gevoel daar weggegaan omdat ik dan tenminste wel m'n best ervoor had gedaan. En vond het ook heel gek dat ik aan dat soort activiteiten doen niet zo'n behoefte had! En zij op een gegeven moment (en de rest van de klasgenoten) wel en had dus ook niet zo’n band met de rest van de klasgenoten. Zij wel en daarover kregen we ruzie en is onze vriendschap verbroken na de ruzie. Ik voelde me anders. Ook ben ik altijd veel geholpen door mensen en zal eerlijk toegeven dat ik niet zo zelfstandig ben (ik hang erg aan mijn moeder) en me daarom ook nog niet zeker genoeg voel om alle dingen die ik kan zelf te doen (ook misschien omdat ik me nu weer wat vriendloos voel omdat ik gestopt ben met mijn opleiding, o.a. vanwege mijn handicap). Kan dit allemaal ook een deel van mijn onzekerheid hebben veroorzaakt?
 2)Ieder mens heeft behoefte aan contact met andere mensen. Jouw handicap heeft invloed op jouw psycho-sociale ontwikkeling, maar zeker speelt jouw opvoeding daar ook een grote rol in. Je zegt een sterke band met je moeder te hebben. Niets op tegen natuurlijk, maar je hebt ook (net als ieder ander) behoefte om een zekere mate van onafhankelijkheid te ontwikkelen, waaronder sociaal-emotioneel los te komen van je moeder. Voor ieder mens is het een belangrijke ontwikkelingstaak los te komen van de ouders met als doel volwassen te worden.  

Ik merk dus ook dat als ik niets te doen heb (ben pas geleden dus gestopt met mijn opleiding) ik véél meer over dit soort dingen nadenk dan normaal. Komt dat dan doordat ik me verveel en m'n hersenen toch iets willen doen en dan maar besluiten om te gaan piekeren? Of zit ik nog echt serieus met alles wat er gebeurd is op de middelbare school?
3) Ieder mens heeft behoefte aan nuttige dingen doen en zingeving. Jij hebt het nodig om sociaal actief te worden. Zie je daar mogelijkheden voor. Zou je bijvoorbeeld vrijwilligerswerk kunnen doen of activiteiten met anderen, mensen ontmoeten, etc. Het kan best zijn dat de oude situatie (school) nog invloed heeft op jou leven nu. Denk je er veel aan? Welke gevoelens roept dit op? Praat je er wel eens met iemand over? Als je er over praat dan kunnen jouw gevoelens hierover de ruimte krijgen en dat kan je verder helpen bij de verwerking. Misschien is er meer nodig. Je zou eens met je huisarts hierover kunnen praten?

U zegt dat de oorzaak van mijn problemen deels genetisch zijn bepaald. Moeten mijn ouders dan ook heel netjes zijn en/of psychische problemen (bv. dwangstoornis) hebben of hebben gehad? Mijn ouders hebben namelijk voor mijn gevoel geen psychische problemen (wel één oma en één oom van mij, manisch depressief en borderline) en ze zijn wel netjes, maar minder netjes dan ik.
 4) Er is altijd een genetische overdracht van ouders naar hun kinderen. De sociale invloed door mensen/ouders is vooral groot, de manier van opvoeden en de leefomstandigheden. Een gezins(familie)systeem werkt erg op elkaar in en ieder die daar deel van uitmaakt zal zich op een bepaalde manier ontwikkelen, deels aangepast, deels niet aangepast (eigen keuzes en richting).

En als het dus genetisch bepaald is, betekent dat dan ook dat bij mij altijd de kans kan blijven bestaan dat zo'n dwangstoornis terugkomt, zonder professionele hulp? Kan het niet voorgoed zijn verdwenen zonder professionele hulp? Want wat ik heb omschreven in het 2e deel van mijn eerste bericht, zijn dat misschien nieuwe dwanghandelingen van mij, maar dan in mijn gedachten? Of zijn dat gewoon dingen die je doet als je onzeker bent en kunt verhelpen door je zelfvertrouwen te verbeteren?
 5) Je moet niet teveel waarde hechten aan wat genetisch bepaald is. Je kunt kijken naar je mogelijkheden en wat je doen staat om eventueel te veranderen. Ik denk dat je vooral onzeker bent over jezelf en dat je zeker kunt werken aan je zelfvertrouwen. Daar zijn diverse mogelijkheden voor. Heb je al eens hulp gehad? Algemeen Maatschappelijk Werk?  Dit is kort mijn reactie in dit kader. Hopelijk kom je er iets verder mee. Heb je nog vragen of opmerkingen, stel ze gerust.Vriendelijke groet Jan

 

Beantwoord door:
Jan Duits
profielpagina

Subrubrieken binnen de rubriek Geestelijke Gezondheid:
Counselling
Hoogsensitief Persoon
Hulpverlening
Kind & Jongeren
Psychiatrie
Psychologie
Psychotherapie
Stoornissen
Trauma




Gerelateerde vragen aan Wat ik me afvraag...:

is hij verliefd op me
      [Gesteld in Dating]
2009-10-01 20:18:58
afnemende sexuele behoefte echtgenote.
      [Gesteld in Seksualiteit]
2009-06-07 23:13:02
krijg ik ooit kinderen en ga ik ooit trouwen
      [Gesteld in Paranormaal]
2007-01-09 20:06:50
wijze van gebruiken
      [Gesteld in Bach Bloesem Remedies]
2007-03-07 22:49:59
hallo ik ben 10 dagen overtijd heb 2 testen gedaan
      [Gesteld in Zwangerschap & Geboorte]
2007-03-18 13:08:04

Gemiddelde score Geestelijke Gezondheid: 9.3 (120x gestemd)

Wat voor cijfer geeft u dit antwoord?

 
10

 
Versturen via e-mail aan vrienden?
 
Uw Naam:
Uw Email:
Naam bekende:
Email bekende:
+ meer vrienden invoeren
 
Message:
Check:
 



Disclaimer | Sitemap | Archief | Links | 100 laatste vragen | Populair archief

Top 3 adviseurs

Uw banner hier?

Concept & Realisatie Webshop+